Pechtold is een goede PR man
Een heerlijke kijkavond voor de PR-professional, gisteravond. Alexander Pechtold liet een sterk staaltje PR zien en dat werd afgemaakt met de hilarische film Wag the Dog, over vernuftige spindoctoring. Ik had de hele avond behoefte om dit te delen met anderen, bijvoorbeeld op Twitter. Maar dat vond ik zonde, zonde van de aandacht die daardoor afgeleid werd. Vandaar deze post, omdat er toch ruimte is om mijn ei te leggen. Om een groter publiek te bereiken heb ik onderstaande tekst ook op
MarketingFacts gezet. Ik ben benieuwd of dat publiek mijn mening deelt.
Sinds Pechtold burgemeester werd van ons mooie Wageningen ben ik een fan van hem. Hij verstaat het spel rond publiciteit zeer goed. Gisteravond vond ik hem briljant. Los van de inhoud, was zijn tactiek erg slim. Hij liet niet alleen zien dat hij erg goed kan omgaan met de pers, maar dat hij ook snapt hoe je media in kunt zetten om het beeld van het publiek te vormen.
De interviewstijl van Margriet van der Linden vind ik niet prettig, ze is te directief. Haar manier van vragen dwingt altijd tot een antwoord dat zij graag wil horen. En dat doet af aan de spontaniteit en nieuwsgierigheid waar dit programma om gaat. In tegenstelling tot andere zomergasten, kon Pechtold hier uitermate goed mee omgaan.
Hij creëerde iedere keer voldoende ruimte om zijn eigen verhaal te vertellen. Af en toe moest Margriet even in de hoek gezet worden, maar om de harmonie van het gesprek te bewaren kreeg ook zij voldoende ruimte om haar vragen te stellen. Vervolgens was de opbouw van zijn keuzefragmenten zeer weloverwogen gekozen.
Van een hele foute Italiaanse disco-hit tot het niet kiezen tussen Israël en Palestina, debat tussen Bentsen en Quayle, naar de Zangeres zonder Naam. Hij stelde zich meteen kwetsbaar op door een fout nummer te kiezen en zijn verhaal te beginnen bij de pubertijd, met pukkels en meisjes (Carice begon bij haar kinderjaren met ingewikkelde klassieke muziek, over beeldvorming gesproken). Door kwetsbaarheid te tonen ben je juist sterk, in mijn optiek. In het verdere verhaal over zijn carrière is hij eerlijk en geeft aan fouten te hebben gemaakt. Vervolgens neemt hij wel de ruimte om aan te geven dat hij er van heeft geleerd. Daarna spreekt hij de toverwoorden uit “Authenticiteit is waar het om draait”, als Margriet hem in de hoek probeert te duwen met zijn optreden bij de Lama’s. Een weer laat hij in zijn antwoord zien dat hij het begrijpt. Als je jongeren wilt bereiken, moet je hen bekend maken met jezelf. In de Lama’s is geen plaats voor inhoud maar het draagt wel bij aan naamsbekendheid, oftewel attention/awereness in de AIDA reeks.
Ik vond het sterk om te zien hoe hij het dilemma in het Midden Oosten besprak door voorbeelden op micro-niveau te laten zien, wat zijn overweging om geen keuze te maken rechtvaardigde. Voor beide individuen was de situatie erg. In de Midden Oosten-kwestie is haast geen keuze te maken. Dat conflict is zo ingewikkeld. Ik vond zijn tactiek knap om vervolgens de discussie naar een hoger niveau te tillen. Het abstracter te maken om het niet maken van een keuze te rechtvaardigen en vooral te focussen op de oplossing; een ‘twee staten politiek’. En die keuze is consensus.
Door bewust in te gaan op beeldvorming in de politiek door het debat te tonen, liet hij zien dat hij het begrijpt. Kortom, een feestje om naar te kijken. Maar wat vonden de andere kijkers ervan? Een rondje Twitter en Google was leerzaam. De invloed van social media op de beeldvorming is interessant. Tijdens de show zijn de meningen veelal positief, maar na de uitzending zie je dat de negatieve opmerkingen toenemen en geretweet worden. Zeer knap bijvoorbeeld dat Bert Brussen met goed gevonden, zeer scherpe, ongenuanceerde woorden een plekje op het podium heeft weten te bemachtigen dat zorgvuldig is opgebouwd door Alexander Pechtold. Het zwart/wit denken waar Pechtold over sprak in relatie tot Wilders laat zich ook hierin weer zien…
Labels: Marketingfacts, PR, social media
Persberichtfrustratie
Eens in de zoveel tijd is er ergens op de wereld een journalist of blogger die het niet meer trekt: die onophoudelijke stroom persberichten. Maar vooral de slechte die daar tussen zitten. De frustratie begint bij slecht geschreven teksten en loopt door tot volslagen irrelevante berichten die nog worden nagebeld ook. Meest recent: Robin Wauters op
Techcrunch. Hij geeft een top 10 van verboden woorden. Een herkenbaar lijstje.
Wat betreft irrelevante berichten: ik moet bekennen dat ook wij wel eens iemand 'verblijden' met een wat minder relevant bericht. We maken een nauwkeurige selectie, elke keer weer, maar soms ontvangt iemand toch een bericht dat niet direct op zijn/haar interesses was gericht. Sorry. Het is ook gewoon lastig, geef ik toe. Van velen weten we wat hen bezighoudt, maar ook die interessegebieden veranderen in de loop der tijd. Laat staan de wisselingen van de wacht bij publicaties. Een vervanger van iemand kan zomaar eens het zwaartepunt op andere zaken leggen. En heeft iemand enig idee hoeveel mediacontacten wij te onderhouden hebben. Je wilt het niet weten.
Maar dan over die teksten. Die moeten gewoon goed zijn. Punt. En dan mag ik toch wel concluderen dat we daar nog veel strenger in zijn. Discussies met klanten ten spijt: "Maar wij zijn echt marktleider!", "Ja, maar ik heb een exacte vertaling uit het Engels nodig, dus laat dat toonaangevend staan, dat moet van Legal", "Er is geen enkel ander product dat hierbij in de buurt komt, dit is zo uniek, dat moet je ook zo opschrijven"... ik dacht het niet. Het feit dat Techcrunch melding hiervan maakt en dat het iets is wat regelmatig terugkomt, steeds door een andere publicatie, stemt verdrietig. Wij lachen erom, omdat we dergelijke woorden systematisch vermijden (ok, in een
boilerplate laten we ze nog wel eens staan ;-). Maar het is om te huilen dat er blijkbaar dus nog voldoende 'PR-adviseurs' zijn die daar anders over denken. En dat is jammer voor het imago van het vak (wat het blijkbaar dus wel degelijk is), vervelend voor de bedrijven waarvan de berichten niet meer worden gelezen en vooral irritant voor de ontvanger. Die blijft namelijk die troep terugvinden in zijn inbox. En mochten daar toch berichten van ons tussenzitten: laat het weten. Daar wordt iedereen beter van. Alhoewel niemand er een unieke toonaangevende marktleider van wordt.
Labels: PR
Analyse this!
Succesindicatoren van PR in het PR 2.0 tijdperkCollega Erik schreef op 26 juli al over de uitdagingen die social media met zich meebrengen als het gaat om het bijhouden wat er over bedrijven gezegd wordt. Maar als we onze monitoring tool straks af hebben, weten we dat de volgende uitdaging al op ons wacht, want hoe laten wij als PR-mensen straks onze successen zien?
In the good old PR 1.0 wereld konden we het af met een overzicht van alle artikelen die een PR-actie opleverde. Een door ons of een door de klant opgezet overzicht met daarin meestal de vermelding van de oplage, lengte van het artikel, de tone of voice of voice, etc. Zo'n overzicht in combinatie met de advertentiewaarde gaf klanten in elk geval een aardige inschatting van het succes van hun PR-campagne. Hoewel daar ook de nodige haken en ogen aan zaten natuurlijk. Maar in de PR 2.0 wereld is alles anders.
In de PR 2.0 wereld kan een succesvolle PR-campagne voor een productintroductie bijvoorbeeld bestaan uit diverse tweets van twitteraars met veel volgers, een op
YouTube veel bekeken filmpje en een paar reviews van invloedrijke bloggers. Maar ook de resultaten bereikt in traditionele off- en online media moeten nog steeds worden meegenomen. 'Analyse this' wordt dan een heel interessante uitdaging. Want wanneer kun je in het PR 2.0 tijdperk spreken van een succesvolle PR-campagne? De term advertentiewaarde heeft met de opkomst van PR 2.0 zijn glans definitief verloren wat mij betreft. Een zoektocht op internet levert wel enkele mogelijkheden voor het meten van PR succes op.
Bij Amerikanen draait bijvoorbeeld alles om conversie. Ze zetten het aantal benaderde bloggers en journalisten graag af tegen de uiteindelijke zichtbaarheid op internet die dit oplevert. Een andere optie is dat we PR-succes gaan bepalen aan de hand van extra gegenereerde traffic naar de website van de klant. Dat kan relatief eenvoudig door elke klant
Google analytics te laten toevoegen aan zijn website. Echter, het doel van een PR-actie is niet altijd het generen van extra traffic naar een website van een klant. Soms hebben klanten er meer baat bij dat hun artikel op een toonaangevende site vaak gelezen wordt en zo bijdraagt aan het laden van autoriteit over het bedrijf.
Een andere optie is dat we PR-succes gaan bepalen aan de hand van resultaten in zoekmachines. Is de Page Rank door de PR-actie verbeterd of niet? Dat is relatief eenvoudig te controleren, maar er zijn ook andere factoren die Page Ranks beïnvloeden, zoals de structuur en plaatsing van nieuws op de eigen website, dus of dat nu de ultieme meeteenheid is? Of gaan we last but not least gewoon ons bestaande analysemodel proberen aan te vullen met de belangrijkste succes indicatoren van social media (het aantal keren dat een filmpje is bekeken, het aantal volgers dat een twitteraar heeft die over dat product twittert, etc.) Dan blijft er veel bij het oude, maar dan missen we wellicht ook een aantal andere succes indicatoren. Kortom, elk voordeel heeft zijn nadeel als het hier om gaat. To be continued dus!
Labels: PR, PR 2.0
Een heerlijke kijkavond voor de PR-professional, gisteravond. Alexander Pechtold liet een sterk staaltje PR zien en dat werd afgemaakt met de hilarische film Wag the Dog, over vernuftige spindoctoring. Ik had de hele avond behoefte om dit te delen met anderen, bijvoorbeeld op Twitter. Maar dat vond ik zonde, zonde van de aandacht die daardoor afgeleid werd. Vandaar deze post, omdat er toch ruimte is om mijn ei te leggen. Om een groter publiek te bereiken heb ik onderstaande tekst ook op MarketingFacts gezet. Ik ben benieuwd of dat publiek mijn mening deelt.
