Obama heeft gewonnen!!! Wat niemand bijna de afgelopen weken hardop durfde te zeggen is nu waarheid. Change can happen!
Met een monsterzege verpletterde hij de arme McCain. Niet alleen door een charismatische en intelligente persoonlijkheid, maar ook met een briljante verkiezingscampagne boekte hij een historische overwinning.
Eindelijk is het 4 november! We weten bijna wie naar ‘the White House’ mag verhuizen. Toch duurt het nog wel even voordat de dozen kunnen worden ingepakt. Bush blijft namelijk gewoon in functie tot de inauguratie van de nieuwe president op 20 januari 2009. Hij is tot die dag dus nog bevoegd om vergaande beslissingen te nemen.
In het verleden is al bewezen dat in de periode tussen de verkiezingen en de inauguratie, de winkel gewoon open blijft. Zo stuurde Bush Senior destijds troepen naar Somalië terwijl Clinton al was gekozen tot president. Let’s hope that Bush Junior doesn’t go out with a bang.
Washington stond afgelopen vrijdag helemaal in het teken van Halloween. Kinderen gingen er op uit voor ‘Trick or treat’, huizen waren versierd met spinnen en plastic geraamtes en in Georgetown werden de straten compleet bevolkt door verklede feestgangers.
Ook hier was het heel goed te merken dat de verkiezingen naderen. Veel petjes, buttons en shirts van McCain en Obama. In de kroeg volgde zelfs een real life imitatie van een Sarah Palin look-a-like met de legendarische quote: ‘I can see Russia from my house’.
Ook de kredietcrisis bleek inspiratie te geven voor een Halloween outfit. Ik kwam iemand tegen die rechtstreeks van kantoor leek te komen. Niets was minder waar. Zijn reactie op mijn vraag waarom hij niet verkleed was: ‘This is my costume I dressed up as an investment banker. I thought that would be scary enough.’
Verkiezingslingo: de goede taal is de halve boodschap
Friday, October 31, 2008
Bij een bezoek aan het imposante FDR-memorial viel het me weer eens op. Wat een lekkere taal is het Engels/Amerikaans toch. Heb zelden oneliners gehoord die beter klonken dan in het Engels. Wat komen wij er dan eigenlijk toch bekaaid af. Onze taal klinkt even nuchter als onze cultuur; doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Hoe suf klinken de campagneslogans van Obama en McCain als je ze in het Nederlands zou vertalen. ‘Yes we can!’, klinkt opeens lafjes en doet opeens denken aan Bob de Bouwer.
‘Country first’ klinkt in het Nederlands als de nieuwe slogan voor een extreem rechtse partij. Opgeleukt met beelden van wuivende tarwevelden en spelende kinderen lijkt het hier een uiterst sympathiek zinnetje. En wat blijft er in het Nederlands nog over van de historische woorden ‘I have a dream’? ‘Pim’ had dit allemaal al begrepen met zijn ‘At your service’. Dat bekt nou eenmaal beter dan ‘Tot uw dienst’.
De goede taal kan opzwepen, inspireren en mensen enthousiast maken. Zoals de wereldberoemde zin: ‘Ask not what your country can do for you, ask what you can do for your country’. Of nog een topper: ‘The only thing we have to fear is fear itself’. Helaas worden het in onze taal slappe verhalen. Niet tot ieders vreugde ‘verengelst’ de Nederlandse taal in rap tempo. Ik kan alleen maar zeggen: Way to go!
Nergens ter wereld is het mediacircus rond de presidentsverkiezingen zo groot en bizar. Miljarden dollars worden geïnvesteerd om continu in overal in beeld te zijn. Voor een toekomstige president zijn goede inhoudelijke adviseurs minstens zo belangrijk als fondsenwervers die genoeg geld bij elkaar harken om al die aandacht op radio, televisie, internet en kranten te garanderen. Even lekker zappen zonder een presidentskandidaat tegen te komen is hier bijna onmogelijk. Niets geen posters plakken onder viaducten en suffe spotjes in de zendtijd voor de politieke partijen, maar keiharde marketing en geslepen reclame is waar het om gaat.
Breaking news Het is steeds moeilijker voor de Amerikaanse verkiezingskandidaat om de nieuwscyclus te beheersen. Door de kabelzenders zijn er geen vaste nieuwsmomenten meer, er moet dus continu iets te melden zijn. Waar halen we anders het ‘breaking news’ vandaan dat op de meest gekke momenten opduikt? Nou onder meer uit de krant. De kleine tv-redacties hebben geen tijd om er uitgebreid op uit te gaan en onderzoek te doen. De redacties van kranten (nog) wel.
Even for the record; als er geen media bij is, heeft een gebeurtenis of bijeenkomst geen bestaansrecht. Als er zich niet genoeg journalisten hebben aangemeld die in weer en wind verslag komen doen, wordt een verkiezingsbijeenkomst verzet of afgelast. Voor de naïeveling die het nog niet wist; de meeste evenementen worden georganiseerd voor de kijkers thuis, niet voor de mensen die ter plaatse enthousiast met hun vlaggetjes zwaaien.
Politics 2.0
Franklin Delano Roosevelt was Amerika’s eerste mediapresident. Met de beroemde fireside chats hield hij tussen ’33 en ‘45 de Amerikanen regelmatig op de hoogte van waar hij mee bezig was en waarom. Dit leidde tot duizenden brieven met reacties. De staf met slechts 1 ‘brievenbeantwoorder’ moest al snel worden uitgebreid naar tien. De eerste stappen op gebied van politics 2.0 waren gezet. Radio heeft echter nooit zo’n dominante rol gespeeld in presidentiele campagnes als we nu zien bij TV.
In 1952 werden voor het eerst televisiespotjes ingezet bij campagnes. De democratische kandidaat Stevenson weigerde hieraan mee te werken. Hij wilde zich niet als zeeppoeder laten verkopen. Little did he know…
Hoe groot de macht van televisie werkelijk is werd pas duidelijk bij de televisiedebatten tussen Nixon en Kennedy in 1960. Nixon was ziek geweest en zag eruit als een louche oplichter waar Tony Soprano jaloers op zou zijn. Kennedy had wat zonuurtjes gepakt en zag er stralend en kerngezond uit. De kijkers naar het televisiedebat vonden dat Kennedy het debat had gewonnen. Radioluisteraars noemden massaal Nixon als winnaar. Inhoudelijk was Nixon beter, maar Kennedy’s uitstraling gaf de doorslag.
Dat inhoud niet doorslaggevend is bleek wederom in 1980. In het debat tussen Carter en Reagan veegde de eerste met goede inhoudelijke standpunten meerdere malen de vloer aan met de onwetende Reagan. Zijn enige droge reactie bij de vijfde aanval: ‘There he goes again’. Dit leverde Reagan zoveel sympathie op dat alle goede argumenten van Carter directly down the drain gingen.
The whole package En Obama en McCain? We zien een vitale jonge vent tegenover een krasse knar met haar zo wit als de kerstman die je graag als opa zou willen, maar niet vier jaar voor de een van de zwaarste banen ter wereld (en god forbid als hij eerder het loodje legt). Toch is er een belangrijk verschil met de andere voorbeelden. Obama weet wel degelijk waar hij over praat en hoeft het niet alleen te hebben van zijn charismatische uitstraling. He’s got the whole package. Dan is er nog het internet. De rol hiervan is nooit zo belangrijk geweest als bij de huidige verkiezingen. Het is naast televisie het belangrijkste kanaal om de kiezer te bereiken. Vooral Obama heeft een professionele webstrategie. In de eerste plaats om kiezers te informeren, te werven en met elkaar in contact te brengen. Maar zijn webstrategie heeft er onder andere ook voor gezorgd dat de campagnekas van Obama nog comfortabel vol zit terwijl McCain zijn laatste dollarcenten om moet draaien om het einde van de campagne te halen.
Van beide kandidaten zijn alle spotjes op Youtube te vindenen is Obama te volgen via Twitter. De volgende stap? Mobiele telefoons inzetten voor gepersonaliseerde boodschappen aan de kiezer. De effecten van het internet op de campagnes zijn nog niet gemeten. Duidelijk is wel dat vooral de jongere kiezer, opgegroeid met het internet, zich via deze weg laat informeren en zich hierdoor het meest aangesproken voelt. Deze groep is ook grotendeels aanhanger van Obama. En wie de jeugd heeft, heeft de toekomst… toch?
These are the original versions of the the first three years of Whizpr-blogs. They are now embedded in the Whizpr site (whizpr.nl). but for the sake of history, this is what they originally looked like...
The content is still wholly owned by Whizpr. I'm just exhibiting it...
Ward van Beek
GotContent
Obama heeft gewonnen!!! Wat niemand bijna de afgelopen weken hardop durfde te zeggen is nu waarheid. Change can happen! 
