Het kan nog tot en met 25 november… stemmen voor de waterschapsverkiezingen 2008! De ‘buzz’ is echter ver te zoeken. Als we ergens niet warm voor lopen, dan is het stemmen voor een nieuw waterschapsbestuur. Toch hoef je er al bijna je luie stoel niet meer voor uit, het kan per brief!
Vier jaar geleden bracht slechts 23 procent van de Nederlanders zijn stemformulier naar de brievenbus. Ik zet een goede fles wijn op een nog lagere opkomst dit jaar!
Zelf weten de waterschappen natuurlijk ook wel dat niemand op deze verkiezingen zit te wachten. Terwijl ook hier weer fors in allerlei communicatiemiddelen wordt geïnvesteerd door 212(!) verschillende partijen. Zij vechten om een plekje in het bestuur van één van de 26 waterschappen. Als ik het Kieskompas voor het Waterschap Rijn en IJssel wil raadplegen, lees ik dat dit waterschap deze tool niet inzet. Gelukkig lees ik op de website dat de partijen nog wel affiches plakken om kiezers te trekken. Dat wordt weer opletten op de snelweg!
De waterschapsverkiezingen zijn eigenlijk ook een raar en onlogisch verschijnsel. Waterschappen voeren in opdracht van de provincie hun taken uit. Eh, hadden we hier ook al niet verkiezingen voor, waar overigens ook nog minder dan de helft van Nederland zijn bed voor uitkomt?
Waarom mogen we dan eigenlijk stemmen? Omdat de waterschappen jaarlijks 2 miljard euro belastinggeld toegewezen krijgen en we als betalers daarvan het recht hebben hierover mee te beslissen. Geeft de belabberde opkomst eigenlijk niet aan, dat we hier gewoon geen behoefte aan hebben?
“The American People Have Spoken and They Have Spoken Clearly”
Wednesday, November 05, 2008
In de Lux in Nijmegen vond gister de ‘Nacht van het Witte Huis’ plaats. Ongeveer 250 mensen woonden interviews, discussies, stand-up comedy, quizzes en de uitslag bij en zagen Obama als winnaar uit de bus komen.
Voor (ex-)senator Barack Obama begon de dag gisteren goed. Dixville Notch, het bolwerk dat al tientallen jaren Republikeins gekleurd is, stemde gisteren voor het eerst in 40 jaar voor een Democraat, met 15 tegen 6.
Hoewel Obama het de laatste dagen iets rustiger aan deed, bezocht McCain de laatste 24 uur nog maar liefst 5 ‘swing states’. Het heeft niet mogen baten. Als in een sprookje betrad Obama vanmorgen iets na 05:00 Nederlandse tijd als “prince charming” het overwinningspodium in zijn thuishaven Chicago, toen bleek dat hij met het winnen van Ohio en Pennsylvania niet meer in te halen was. McCain heeft als een ware Rocky Balboa gevochten voor wat hij waard was, maar kwam aan het einde toch stootkracht tekort: het was een gelopen race. Het uiteindelijke verschil: 349 kiesmannen voor Obama en 147 voor McCain.
En dan maakt ‘het nieuwe Amerika’ toch meteen een statement: terwijl wij in Nederland bakkeleien over de aanstelling van Aboutaleb als burgemeester (!!) van Rotterdam, kiest Amerika zijn eerste zwarte president: “This is our moment, this is our time to reclaim the American dream and to reaffirm that out of many, we are one”. Voor ons is er nog een lange weg te gaan…
Wat is er nu eigenlijk zo bijzonder aan het volgen van de aanloop naar de Amerikaanse presidentsverkiezingen in Washington D.C.? Ik kan er kort over zijn: sfeer en contacten met de kiezers. Dit begon al direct bij binnenkomst op de luchthaven van Washington. De douanebeambte vroeg me onder het checken van mijn vingerafdrukken, waarom ik dacht dat Obama en McCain eigenlijk president wilden worden? ‘It’s a shitty job and the wage sucks too’. Op wie hij ging stemmen wist hij nog niet. ‘The lesser of two evils’. Welcome to America!
Gelukkig denkt niet iedereen er zo over. Ik heb de indruk dat Amerikanen erg betrokken zijn bij de verkiezingen en een hele bewuste keuze maken voor hun nieuwe president. Je voelt bijna dat het land op een belangrijk keerpunt staat. Wat deze verkiezingen nog specialer maakt, is dat er voor het eerst een ‘zwarte’ president komt of dat de vice president vrouw zal zijn.
In tuinen staan borden met de naam van de favoriete kandidaat van de bewoners, in Washington zijn dit voornamelijk Obama borden. Maar liefst zeventig procent van de stad is democraat.
Maar niet iedereen is even open over zijn voorkeur. Een medewerker van een souvernirshop in Alexandria wilde zijn favoriete kandidaat niet noemen; ‘I could be fired’. In the shop van de buurman is het duidelijk; zij verkopen alleen McCain prullaria.
In het dagelijkse leven zijn de verkiezingen niet te missen.
Bumperstickers, election polls bij een basketbalwedstrijd, de zanger van Coldplay die tijdens het concert meldt: ‘I could fall in love with Sarah Palin, but I would never vote for her’. En natuurlijk de constante stroom nieuws en interviews met de kandidaten, zogenaamde experts en ex-buurmannen van de toekomstige president; it’s elections all over the place. Ook het hotel waarin ik verbleef droeg bij aan een bijzondere sfeer. Nou word ik nergens snel wakker van, maar het schijnt dat er iedere ochtend een colonne met sirenes langs het hotel rijdt die vice president Dick Cheney naar zijn werk brengt. Ook vindt traditioneel het inauguratiebal plaats in het Omni Shoreham hotel.
Dan was er nog de rondleiding langs de vele gebouwen waar de belangrijkste democratische processen plaatsvinden. En uiteraard het Witte Huis waar ik zo vaak Nederlandse verslaggevers hun reportage vanuit Washington zag doen. En dan last but not least: het programma van de NRC Handelsblad academie. Hierbij lieten experts vanuit verschillende vakgebieden hun licht schijnen op het land, de politiek en de verkiezingen.
De uitslag van de verkiezingen ga ik thuis volgen, maar de sfeer hoop ik vast te kunnen houden. Op de valreep proefde ik op het vliegveld samen met enkele reisgenoten nog even wat van de verkiezingskoorts.
For the record: de cardboard Obama was weg, maar het ging natuurlijk om het idee:-).
Washington D.C. is prachtig en zeker de moeite waard. Wie er ook gaat winnen: I’ll be back!
‘The land of the free and the home of the brave.’ Een geweldige zin uit het Amerikaanse volkslied die zo lekker poëtisch klinkt dat je bijna zelf een traantje wegpinkt. Het land heeft echter de laatste periode veel van zijn magische en almighty imago moeten inleveren. Het droombeeld dat veel mensen van Amerika hebben is snel afgebrokkeld. Het land wordt links en rechts ingehaald door China en India. De kredietcrisis die door eigen onverantwoordelijke acties werd veroorzaakt, was de laatste druppel die het land van zijn voetstuk deed vallen.
Maar hoe moet een nieuwe president de beschadigde reputatie repareren en het land zijn geloofwaardigheid teruggeven? Een flinke uitdaging. Zoals bekend kost het jaren om een goed imago op te bouwen en slechts minuten om deze weer af te breken.
Walk the walk Volgens voormalig ambassadeur van Amerika in Nederland en hoogleraar aan de Universiteit van Georgetown, Cynthia Schneider moet het land doen waar het voor staat; ‘walk the walk, not just talk the talk’. De VS legt zijn waarden op aan andere landen zonder deze zelf na te leven. Hierdoor staat het ook te boek als hypocriet. Bovendien heeft de VS zich de afgelopen jaren sterk geprofileerd op militair gebied, waardoor het veelal negatieve associaties oproept. Amerika moet een stap terug doen; respect tonen aan andere landen en zich niet langer als wereldmacht gedragen, maar als een deel van de wereld. De arrogantie is niet meer op zijn plaats. En zoals Schneider zegt: ‘We moeten stoppen de ‘American way of life’ op te dringen aan andere landen, maar vanuit lokale waarden en normen landen helpen’. Dit vereist een volledig andere politiek dan wat tot op heden op Capitol Hill werd bedreven. Hiervoor is een president nodig die open staat voor andere culturen en ideeën. It’s time for change!
Memorials,Washington grossiert erin. Voornamelijk gewijd aan voormalige presidenten en slachtoffers van oorlogen waarin Amerika een rol speelde. In beide gevallen zijn er dat nogal wat. En omdat hier wordt gebouwd met de gedachte ‘the bigger the better’ is er geen ontkomen aan. Het marmeren beeld van Abraham Lincoln die in een reusachtige stoel over the Mall uitkijkt, is imposant.
Ook de oorlogsmonumenten zijn nogal aan de maat. Er is een hele muur gebouwd waar alle namen van de 58.000 soldaten die in Vietnam zijn omgekomen staan gegraveerd. En het memorial voor WO II, is echt een enorm en prachtig bouwwerk.
Maar het aantal gedenkplaatsen voor oorlogen die er in de stad zijn gebouwd, geeft ook verder te denken. Deze ‘Arsenals for democracy’ zoals ze ook wel worden genoemd zijn bijna te mooi voor de symbolen van ellende die het eigenlijk zijn. De fund raising voor nieuwe memorials gaat echter gewoon door. Ben benieuwd hoe de gedenktekens voor Afghanistan en Irak er straks uitzien.
Zoals ik al had geconcludeerd gaat het bij de keuze voor een nieuwe president voor een groot deel niet om de inhoud. It’s not what you know, but who you know. De juiste mensen om je heen hebben die je voorbereiden op speeches en bijeenkomsten, daar gaat het om. De mensen rond het politieke boegbeeld zijn een onzichtbare macht. Zo vertelde lobbyist Coen Blaauw een mooie anekdote over de (misschien) toekomstige vice presidentskandidaat, Joe Biden. Tijdens een betoog van Biden, kwam een van zijn ‘staffers’ naar hem toe en fluisterde iets in zijn oor. Hierop vervolgde Biden zijn rede met de woorden: ‘Obviously I don’t know what the hell I’m talking about. I just heard that I changed my mind on this subject.’
Op zichzelf primadat hij het direct toegeeft. En natuurlijk is Amerika hier niet uniek in. Ministers en ook kamerleden kunnen niet op alle issues in hun portefeuille expert zijn. Maar in the blink of an eye van mening veranderen doet je geloofwaardigheid niet veel goed. Of noemen we dat voortschrijdend inzicht?:-)
Een belangrijk deel van de kracht van een boodschap zit hem in de herhaling… maar daarvoor is het wél handig dat als de inhoud consistent is. Veelvuldig je mening bijstellen of veranderen leidt ertoe dat niemand uiteindelijk meer weet wat je nou eigenlijk vindt. Zoals we ook bij de afgelopen kamerverkiezingen in Nederland zagen is dit niet heel sterk voor je imago. En als je eenmaal het predikaat draaikont hebt, kom er dan maar eens vanaf.
Kermit wist zich vandaag even los te rukken van zijn diplomatieke beslommeringen en de verkiezingen. Het was tijd een ‘stukje’ cultuur op te snuiven in DC. The National Gallery of Art gaf hiervoor ruim voldoende gelegenheid. Kermie had a ball!
Of het de snel rijzende ster van onze groene vriend is in de States of de beroemde customer service, Kermit werd binnengehaald als een ware ster. Zo werd hij vereeuwigd met kunstwerken van vaderlandse meesters en werd zelfs speciaal een kruk gehaald door de conservator om Kermit op gelijke hoogte met de werken te brengen. Jaloerse blikken van andere bezoekers vielen hem ten deel. Tja, it’s lonely at the top!
Onder de gordel stoten is heel normaal in Amerikaanse verkiezingscampagnes. En behalve voor het slachtoffer en zijn aanhangers, geldt voor iedereen dat slecht nieuws goed nieuws is. De media kunnen het eindeloos herhalen en ‘analisten’ kunnen er uren over bomen. Jan met de Pet alias Joe the Plumber wordt op straat uitgebreid naar zijn mening gevraagd; ‘Denkt u ook dat Obama relaties heeft met terroristen? Is hij stiekem geen Moslim?’ Voordat je het weet is de druppel een grote olievlek geworden. Tegenspreken is ook niet handig. Waarom zelf weer de aandacht op een leugen vestigen?
Er is een groep Amerikaanse kiezers eens naar hun mening gevraagd over negative campaigning. Het werd door iedereen ten zeerste afgekeurd en natuurlijk had al dat moddergooien geen effect op hun keuze.
Waarom wordt het ook nu weer toegepast? Omdat het wel werkt. Slecht nieuws blijft hangen en waar rook is is vuur. Er zal toch wel iets van waar zijn? Het bizarre is dat John McCain, de grootste moddergooier in deze strijd, in zijn vorige strijd tegen Bush zelf het slachtoffer werd van deze praktijken. De campagne van Bush suggereerde dat het adoptiekind van McCain uit Bangladesh in werkelijkheid een buitenechtelijk kind was. John had zijn Cindy dus bedrogen. Dit bleek niet waar te zijn. Toen een geëmotioneerde McCain aan Bush vroeg waarom hij dit verhaal de wereld in had geholpen was het simpele antwoord: ‘That’s politics’.
Des te lastiger te begrijpen waarom hij nu hetzelfde doet. Hij heeft zelfs de leerling van Bush’ campagnestrateeg Karl Rove, de man die de fluistercampagne tegen hem begon, in zijn team opgenomen. ‘To hell with integrity’, tja een echte winnaarsmentaliteit heeft die McCain…
Maarten van Rossem heeft ook een uitgesproken mening over 'mudslinging' (geluidskwaliteit is helaas niet optimaal).
These are the original versions of the the first three years of Whizpr-blogs. They are now embedded in the Whizpr site (whizpr.nl). but for the sake of history, this is what they originally looked like...
The content is still wholly owned by Whizpr. I'm just exhibiting it...
Ward van Beek
GotContent
Het kan nog tot en met 25 november… stemmen voor de waterschapsverkiezingen 2008! De ‘buzz’ is echter ver te zoeken. Als we ergens niet warm voor lopen, dan is het stemmen voor een nieuw waterschapsbestuur. Toch hoef je er al bijna je luie stoel niet meer voor uit, het kan per brief! 
